یاوه های عاشقانه یک من

noreply@blogger.com (كريستف كلمب شمبليله الدوله) — Wed, 23 Dec 2009 09:41:00 +0000

اینجانب کریستف کلمب کاشف سرزمین های جدید رسما وکتبا از وزارت علیه ارتباطات و فنابری به دلیل قطع اینترنت و اونترنت شکایت دارم.

آقا این چه وضعیشه تا تقی به طوقی میخوره سرعت اینترنت میشه عینهو یه مورچه معتاد که توی ترافیک مورچه ها گیر کرده

نمیگید مردم این ولی نعمتان انقلاب شاید کارشون لنگ این اینترنت باشه

نمیگید شاید میخوایم بیزینس بین المللی کنیم خیر سرمون با این تحریم ها

نمیگید بابا نمیشه واسه یارو ایتالیایه توضیح داد چون منتظری فوت کرده من نمیتونم ایمیلتو بگیرم

نمیگید یه بدبختی بخواد قبض برقشو واسه خدمت به کشور سر موقع پرداخت کنه

نمیگید یه بیچاره باید طرحشو تا بهمن تحویل بده باید سرچ کنه

البته که نمیگید

کارای مردم به تخم مبارکتونه

فیلتر که هستیم

اون اجنبی ها هم که آی پی ایران رو دسترسی نمیدن بهش بتونیم چیزی دانلود کنیم

شما هم که ریدید به معنی کلمه " پهنای باند "به تمام معنی

همین دیگه

نوستالژی

noreply@blogger.com (كريستف كلمب شمبليله الدوله) — Mon, 07 Dec 2009 10:46:00 +0000

یاد روزهایی که هز روز خبری از دستگیری و اعتراضات مردمی نبود
روزهایی که رئیس جمهور با شخصیت بود
حرف زدن بلد بود،تحریم نبود
نمیدونم این یاد قدیما چرا میاد سراغ آدم شاید به خاطر هوای بارونیه
وقتی که این همه کار نبود ،خوش بودیم الکی با احمدک و علی
اون موقع هایی که هنوز خیلی ها رو نرونجونده بودم از خودم
اون موقع هایی که هنوز آدم بهتری بودم،همه بهتر بودن همه چیز بهتر بود
اما خوب نه دیگه بر میگرده نه میشه جبران کرد
یادش بخیر

انتخابات

noreply@blogger.com (كريستف كلمب شمبليله الدوله) — Fri, 05 Jun 2009 17:59:00 +0000

دلم میخواد به کسی رای بدم که شخصیت ومتانت میرحسین رو داشته باشه،برنامه های رضایی و صراحت کروبی رو و البته ادب احمدی نژاد رو نداشته باشه.

استرپتوکوکوس بویس

noreply@blogger.com (كريستف كلمب شمبليله الدوله) — Thu, 28 May 2009 20:18:00 +0000

ای همیشه گرم و مثبت ای ناتوان از حرکت
ای دارنده زنجیر ای کثیف کننده کفگیر
ای دارنده اسم پوسی تو خودت میدونی چقدر لوسی
ای همیشه در فکر من میکشمت آخر به هر ثمن
ای سازنده کف همش میدهی عنان از کف
ای استرپتوکوکوس بویس

من اشتباهی بودم

noreply@blogger.com (كريستف كلمب شمبليله الدوله) — Mon, 18 May 2009 17:07:00 +0000

یه آی دی دارم تو یاهو به اسم و فامیلم
سال 76 درستش کردم اون موقع که اینترنت برای من شبکه شارع بود با سخنان مقام معظم رهبری و بی بی اس دانشکده
یه روز جیم زدم یواشکی توی اتاق سرور دانشکده که یه اتاق 2متر در 2 متر بود و یواشکی به اینترنت گرافیکی وصل شدم و اینو ساختم.
از اون روز هزاران نفر اشتباهی به این شناسه ایمیل زدند
یکی ایمیل زده استاد تورو خدا یه نمره بدین وگرنه مشروط میشم
یکی دیگه جزوه جانور شناسیشو برام فرستاده
یه چند بار هم یکی واسم فیلم نامه فرستاد تا نطر بدم
یه بارم یه دختره ایمیل زد که بی وفا چرا منو ول کردی تو فقط منو واسه س..ک..س میخواستی و تازه وقتی بهش گفتم اشتباه ایمیل زدید گفت اگه نمیخوای جوابمو بدی نده اما این مزخرفات چیه میگه اشتباهیه
القصه این اواخر هم یه خانم محترم اومد هر چند بار گفتم اشتباهیه همش میگفت اذیت نکن
آخرم این بهاره خانم مارو توی فیس بوک اضافه کرد تو لیستش
عکسامو که دید گفت چقدر عوض شدی تو چهار سال پیش خیلی خوش تیپ تر بودی
حالا این وسط من موندمو این بهاره که تازه میخواد دوستای دوران دانشکده رو هم جمع کنه خونشون مهمونی بده حالا من موندم و این مهمونی که البته اگه برم باید با صدای بلند داد بزنم مادر جان.

صفر و یک

noreply@blogger.com (كريستف كلمب شمبليله الدوله) — Fri, 06 Mar 2009 18:12:00 +0000

همیشه صفر و یک بینهایت رو درست نفهمیدم
فقط از بچگی میدونستم که با اینکه زیاد نیستن ولی میتونن زیاد بسازن
اگه یکه بره بالا و تقسیم بشه روی صفره
همیشه دلم میخواست یک تقسیم بر صفر تومن پول داشته باشم
یا یک تقسیم بر صفر معروفیت داشته باشم
یا هزار تا چیز ذیگه مثل اون
اما یه روز دیدم اگه دل ببندی فقط صفر تقسیم بر یک داری
تا اینکه اینو خوندم
حالا صفر و یکو فکر کنم بهتر بفهمم.

شکمبه

noreply@blogger.com (كريستف كلمب شمبليله الدوله) — Thu, 12 Feb 2009 17:08:00 +0000

ببین روتو کم میکنم ای کف لعنتی!
این روزا همش درگیر کشش سطحی و کف و شکمبه گاوم
نمیدونم لامصب چرا حل نمیشه
حتی تو خوابم ولم نمیکنه
هر چی مقاله بود خوندم
اما اگه بشه میدونی چقدر دوغ میشه؟

ایران

noreply@blogger.com (كريستف كلمب شمبليله الدوله) — Wed, 28 Jan 2009 16:23:00 +0000

از هواپیما که پیاده میشه میگه همه چی مرتبه اینجا جنگ نیست؟
میگم جنگ با کی ،میگه آمریکا میگم صبر کن میبینی
واقعا به قدرت تبلیغات بیبی سی وسی ان ان پی میبرم بی پدر و مادرا
صبح خیابونای شیرازو که میبینه میگه باورم نمیشه اینجا اینقدر تمیزه و سر سبز
میگه قبل از اومدن بهم گفتن ایران همش کویره و شهراش هم اصلا زیر ساخت نداره
اونجا اصلا جاده درست و حسابی نیست
عصر میبرمش ستاره
دهنش باز میمونه
میگه دخترای ایرانی فوق العادن خیلی خوشگلن
وقتی سوار هواپیما میشیم میگه چرا اینقدر هواپیماهاتون بنظر قدیمی میاد
میگم اینجا ایرانه مردم پولدارن سطح زندگی خیلی بالاست 95% مردم واسه مسافرت از هواپیما استفاده میکنند واسه همین هواپیماها زود قدیمی میشن
تهران رو که میبینه انگار باورش نمیشه
میگه انتظار این همه پل و بزرگراه رو نداشتم
میگه خوش بحالتون که قیر ارزونه و این همه جاده دارید
میگه خوش بحالتون که هر کسی واسه خودش یه ماشین داره و همه ماشینا تک سر نشینن
گرگان رو که میبینه به اون یارو که گفته بوده ایران همش کویره فحش میده
ایران واسش بهشت بود
باورش نمیشد اینجا ما زعفران میریختیم توی چایی و میخوردیم
موقع خداحافظی گفت من میرم ولی دوست دارم هر سه ماه بیام ایران
میرم کشور خودم به همه میگم بابا گول این خبرگزاری هارو نخورید
ایران امن و آرومه
خوشحال بودم که شاید بعضی واقعیت هارو وارونه جلوه دادم
آخه یه خارجی مشکلات مارو ببینه که نمیتونه کمک کنه
اصلا به اونا چه مربوط ما چه مشکلاتی داریم
البته این ماجرا باعث شد 1000 دلاری زعفرون سوغات بخره و یه 1000 دلار دیگه هم آجیل و خرت و پرت
ولی ارزششو داشت
قصه ما به سر رسید کلاغه هم به خونش میرسه

این روزها

noreply@blogger.com (كريستف كلمب شمبليله الدوله) — Wed, 19 Nov 2008 18:15:00 +0000

این روزها چه زود میگذره

سفر دومم به سرزمین بیگلی بیگلی ها و ایرانگردی و کار جدید

لطف اونی که هیچی ازم نمیخواد و منم مدام نا امیدش میکنم

یه عالمه کاغذ روی میزم که باید یا جمع بزنم یا تقسیم یا واردش کنم توی این لپ تاپ فسقلی

زندگی هایی که تموم میشه و آدمایی که واسش گریه میکنند

شکمی که روز به روز بزرگتر و بزرگتر میشه

و ...

noreply@blogger.com (كريستف كلمب شمبليله الدوله) — Sun, 03 Aug 2008 17:32:00 +0000

در مجلس حیرانی جا نیست مرا جا نیست

حافظ

noreply@blogger.com (كريستف كلمب شمبليله الدوله) — Thu, 17 Jul 2008 21:00:00 +0000

noreply@blogger.com (كريستف كلمب شمبليله الدوله) — Sun, 13 Jul 2008 12:41:00 +0000

عاشق این نثر مسجع مناجات نامه خواجه عبدالله انصاری شدم.

الهی! اگر از دنیا نصیبی است به بیگانگان دادم و اگر از عقبی مرا ذخیره ای است به مؤمنان دادم، در دنیا مرا یاد تو بس و در عقبی مرا دیدار تو بس، دنیا و عقبی دو متاعند بهایی و دیدار نقدی است عطایی، قومی بینم باین جهل ازو مشغول،و قومی به آن جهان ازو مشغول و قومی از هردو جهان به وی مشغول، گوش فرا داشته که تا نسیم سعادت از جانب قربت کِی دمد؟ و آفتاب وصلتاز بُرحِ عنایتِ که تابد؟ به زبان بیخودی و به حکم آرزومندی میزارند و میگویند:
کریما! مشتاق تو بی تو زندگانی چون گذارد؟ آرزومند به تو از دست دوستیِ تو یک کنار خون دارد، بی تو ای آرام جانم زندگانی چون کنم؟ چون نباشی در کنارم شادمانی چون کنم؟

این روزها

noreply@blogger.com (كريستف كلمب شمبليله الدوله) — Tue, 08 Jul 2008 14:25:00 +0000

برگشتن رو با یه دوست آبادانی اومدم
کل تاریخچه بریم و بوارده رو برام تعریف کرد
و همینطور ماجرای سینما رکس که واقعا چی بوده
و هزار تا ماجرا از اون روزای آبادان
حتی تاریخچه عینک ریبون
خلاصه خوش گذشت
این چند روز هم درگیر کار و بار
از جمله مزایای شغل آزاد اینه که بعضی وقت ها میشه آدم 5 تا تک هزارتومنی ته حسابش میمونه
و باید تا دوهفته با همین سر کنه
و حسنش اینجاست که آدم دیگه اعتماد به نفسی رو که داشتن پول بهش میده نداره و سعی میکنه بدون اون هم اعتماد به نفس داشته باشه و انگار نه انگار که اتفاقی افتاده

بنی آدم مثل حلقه زنجیر میمونند.

noreply@blogger.com (كريستف كلمب شمبليله الدوله) — Sun, 29 Jun 2008 17:32:00 +0000

میگه بنی آدم مثل حلقه های زنجیر میمونند
یه جایی من به شما کمک میکنم یه جایی هم شما باید کمک کنید
البته اون کمکی به ما نمیخواد بکنه
فقط میخواد کارش رو انجام بده
البته اگه وارونه نظر بده که هم میتونه و هم تهدیدشو محترمانه انجام داده
خیلی واسه ما گرون تموم میشه
اینم از دکتر مملکت توی یکی از عالی ترین سازمان های دولتی
خیلی رک بهم میگه 2 میلیون میشه هزینه اش
همون حلقه بنی آدم که این دفعه افتاده گردن ما واسه انجام دادن کاری که حتی یه ذره هم غیر قانونی نیست
2 تومن واسه انجام دادن وظیفه اش
ما هم باید بگیم چشم و اگه بشه چونه بزنیم
سخت نمیگیرم اینجا ایرانه.

روز زن

noreply@blogger.com (كريستف كلمب شمبليله الدوله) — Mon, 23 Jun 2008 11:57:00 +0000

آدم بعضی وقتها یه اشتباهاتی تو زندگی میکنه که غیر قابل برگشته
مثل ازدواج

noreply@blogger.com (كريستف كلمب شمبليله الدوله) — Wed, 04 Jun 2008 20:27:00 +0000

چون نیستی خویش به وی دهی

او نیز هستی خویش به تو دهد .

قسمت آخر

noreply@blogger.com (كريستف كلمب شمبليله الدوله) — Fri, 16 May 2008 15:33:00 +0000

تازه صبح که بیدار شدم فهمیدم مونت آبو چه جای قشنگیه
تا ساعت 10 صبح اونجا بودم
رفتم توی یه معبد هندو
و یه گشتی هم دور و بر دریاچه زدم
من درست نفهمیدم هندوها چه کسی رو میپرستنبس که خدا دارند
درضمن نمیدونم بودا ربطی به اینا داره یا نه
بس که آدم بی دینو ایمونی هستم و از تاریخ ادیان بیخبرم
ولی من نمیدونم چرا همه مجسمه های توی این معبد مونت آبو لخت بودن و از جنس مونث و با می میه بزرگ
هر چی هست ولی خوب خدایی بود
منم که شنگول همه چی جلوی چیشام قیلی ویلی میرفت
قبل از راه افتادن به راننده حالی کردم یه دستشویی پیدا کن برم قضای حاجت
زد کنار جاده گفت اینجا
حالیش کردم اوپن نباشه
کلی گشتیم پیدا نشد
به شیوه هندی ها عمل کردم
خوبیه ما ایرانی ها اینه که زود با محیط تطبیق پیدا میکنیم
بعدشم قبل از اینکه راه بیافتیم سمت جادپور روم به دیوار یه نجسی زدیم تو رگ
تو راه همش خواب بودم اینم از تنها حسن نجسی بود
ولی نهی مادر، این راننده بس که بوغ زد دیوونه شدم
توی جاده بدون ماشین هم بوغ میزد
وقتی میپرسیدم اینجا که ماشین نیست چرا بوغ میزنی
میگفت شاید یه ماشین یه دفعه پیدا بشه
رسیدیم جادپور
شامو با سونی کنار استخر خوردیم
اینجا تو جادپور عینه ایرانه
فقط جیش مسواک لالا
کار تحقیقاتیمون 80 درصد نتیجه داده بود
فرداش یه پروژه جدید شروع شد
دو روزی روی قیمت وپروسه ونتایج آزمایشگاه کار میکردیم
از جادپور باید یه جوری خودمو میرسوندم بمبئی
یه راه این بود که برم جیپور یه راهم دهلی
هر دوتاشم با ماشین 7-8 ساعت راه بود بعدم با پرواز تا بمبئی
از شانس خوب من داداش سونی که اسمش اوپی بود با خانواده با قطار داشتن میرفتن دهلی
16 نفر بودن
4 تا خانواده و داشتن واسه تعطیلات میرفتن استرالیا
قرار شد منم با اونا تا دهلی برم
شانس آوردم نرفتم جیپور چون همون روز 12 تا انفجار تو جیپور رخ داد و کلی آدم مرده بودن
کم مونده بود اینجا جوون مرگ هم بشم
روز آخری که جادپور بودم گفتن ناهار میخوایم بریم یه جای خاص
منو بردن توی وسط یه محله قدیمی
هزار بار بدتر از محله جودای خودمون
توی یه رستوران
هزار بار بدتر از رستورانهای بین راهی ایران
اون جوکی بود که یارو یه دست نداشته ساندویچو میذاشت زیر بغلش
اینجا جوک نبود و عین واقعیت
خلاصه ناهارو زدیم تو رگ و از اونجایی که بدنم تو این مدت پادتن همه غذاهای بین راهی رو تولید کرده شکر خدا مشکلی نبود
عصر رفتیم ایستگاه راه آهن
روی سقف قطارها کسی ننشسته بود
ما مثلا بهترین بلیط رو داشتیم مثلا فرست کلاس
کوپه که نبود
تو راهرو یه مشت تخت زده بودن
با پنکه های سقفی
من طبقه دوم بودم
یه یارو هم مدام رد میشد میگفت:سمبسه گرم دارم
عین همین جمله
شاخم در اومد
کم مونده بود بپرسم مشتی دونه ای چنده
شانس آوردم اوپی اینا غذای خونگی آورده بودن
صبح ساعت 6 رسیدیم دهلی
شهر سر سبزی بود
هوا گرم بود
هواپیما تاخیر داشت
مارو سوار اتوبوس کردن که بریم سوار هواپیما بشیم
بعد معلوم شد تاخیر داره مارو بردن دم در ورودی فرودگاه پیاده کردن
دوباره از اول میبایست کارت پرواز بگیریم و از پلیس امنیتی پرواز رد بشیم
منو یه استرالیایی خانه به دوش وایسادیم داد و بیداد که ما دوباره این همه تو صف نمیایستیم
و اگه چرا تاخیر داشت مارو سوار کردید و این حرفها
داد و بیداد
اما از اونجایی که اینجا خیلی شبیه ایرانه کسی پاسخ گو نبود
ولی عوضش جلوی اون استرالیایه وانمود کردم که ما تو ایران پروازامون خیلی منظم هستند جون عممون
دوباره عین بچه آدم رفتیم ایستادیم توی صف مثل دوتا خارجیه حرف گوش کن
طرف از اینایی بود که با 100 دلار دور دنیارو میگشت
یه پتو داشت که بند پیچیده بود دورش و یه کیف که رو کولش بود
با دمپایی
معلوم بود تا حالا تو هند هتل نرفته
رسیدیم مومبای
شهر مزخرفیه
کلا من از شهرهای بزرگ خوشم نمیاد
هتل اما بد نبود با اون استخر وسطش
با این روسایی که اینجا بودن انگار اطاق نداشتن همش توی این هوای شرجی دور استخر بودن
یه تعداد از لباسام تو جادپور جا مونده بود که با پست برام فرستاده بودند
امروزم با یه تور 310 روپیه ای که میشه حدود هفت هزار تومن کلی جای دیدنی دیدم
تازه یه ساعت هم با کشتی رو دریا بودیم
البته همه هم سفرام هندی بودن
کنار ساحل هم جز تور بود
اینجا هندی ها خیلی غیرتی تشریف دارند
توی ساحل همه زنها بالباس کامل نشسته بودند
و البته ساحل پر بود از سگ
و چندتایی هم گاو
اینجا همه جا میشه گاو پیدا کرد
در مجموع تور خوبی بود
فقط حسابی هوا گرم بود
فردا هم ساعت یک میرم بحرین بعد هم شیراز
سفر پر باری بود از نظر تجربه
در مجموع خوشم اومد از این کشور و مردمش
و توضیح اینکه اون چیزایی که روز اول دیدم توی بیابون کاندوم نبود پان جامد بود که خوردنیه
گفتم بگم مشغول ضمه مردم هند نباشم.

قسمت سیم سرزمین بیگلی بیگلی ها

noreply@blogger.com (كريستف كلمب شمبليله الدوله) — Sat, 10 May 2008 18:54:00 +0000

هر جوری بود زنگ زدم سونی
اونم با تراول اجنتش تو شهر تماس گرفت
هتلو عوض کردم
رفتم تو محله زرگرای احمد آباد
هتل خیلی خوبی بود
دور و برم پر از جواهر فروشی
و جلوی هر جواهر فروشی هم یه گارد با تفنگ شکاری قدیمی ما زمان ناصر الدین شاه
بیشتر شبیه زبل خان تا گارد
فرداش یه کارخونه رو میدیدم
طرف تولید کننده نبود ولی میگفت هستم
یه کارخونه نشونم داد مال خودشون نبود
توی راه کارخونه هر 50 متر آدرس میپرسید
وقتی پرسیدم مگه آدرس کارخونتون رو بلد نیستی گفت ما معمولا از یه راه دیگه میایم
با حال تر اینکه توی دفتر همون کارخونه اسم شرکت یه چیز دیگه بود روی گواهی های که زده بودند به دیوار
ولی من خودمو زدم به کوچه علی چپ یعنی شما راست میگید و من نفهمیدم
چند تا کلمه جدید هم یاد گرفتم
دور
نزدیک
نمک
نمکین = شور
آدم
اینجا زولبیا هم دیدم
نه به خوشمزگی زولبیا تو ایران
ما شیرازی ها به زولبیا میگیم زلیبی اینجا هم همونو میگن
حال کردم
مثل سیب زمینی که توی شیراز میگیم آلو
اینجا هم میکن آلو
حتی یه غذا بود به اسم آلو شیرازی
و آلو پیاز
در ضمن خیلی هم خوشمزه بود
امروز هم سومین روز و آخرین روز اقامت توی احمد آباد بود
سه تا شرکتو دیدم
با یه راننده خنگ بودم امروز
هر 10 متر یه با آدرس میپرسید
کم مونده بود یه دوتا فحش هندی بسازم نثارش کنم
مثل مادر نمکین
نهی فادر
یا حداقل دور از آدم
بعد از بازدید ها 4 ساعت تو راه بودیم تا رسیدیم به دو راهی دسا
اونجا آنیل ماشین فرستاده بود دنبالم
راننده دومی فقط 5 تا کلمه انگلیسی میدونست
ولی با همین پنج کلمه کل زندگیشو واسم تعریف کرد
وسط های راه یه جا پیچیدیم توی کوهستان
حدودای نیم ساعت از یه جاده کوهستانی اومدیم بالا
باورم نمیشه یه همچین جایی وجود داشته باشه تو این منطقه کویری
یه دریاچه بزرگ طبیعی هم این بالاست
پر از هتل های لوکس و شهر تمییز
حیف که ساعت 12 شب رسیدم
صبح باید راه بیافتیم به سمت جادپور
اما اگه بشه اول یه گشتی این دور و اطراف میزنیم
جالبه توی هوای 45 درجه این استان اینجا هوا حسابی سرده

احمد آباد

noreply@blogger.com (كريستف كلمب شمبليله الدوله) — Wed, 07 May 2008 22:11:00 +0000

روز آخری که جادپور بودم رفتم آجمر
حالم خوب نبود گلو درد و کم خوابی
تا اونجا 3 ساعت راه بود تو ماشین خوابیدم
رفتیم دوباره شریف درگاه
جالب بود که هندو ها و مسیحی ها هم میومدند اونجا پول میدادند به شبه آخوندهای اونجا
اونا هم یه وردی براشون میخوندند و با یه دسته پر طاووس میزدند تو سرشون یعنی کانفیرم
یه جا روی دیوار اسم جنید بغدادی رو دیدم
یه کلای مسلمونی هم خریدم چون بدون کلاه اونجا راه نمیدادند
هندو ها دستمال میبستن رو سرشون
اینجا در همزیستی 100 درصد زندگی میکنند
حتی امام زاده هاشون هم با هم شریکن و همه ادیان ازش مراد میگیرن
یه سری هم از این نوازنده های توپ دلا لایی یودن آکاردئون و تمبک میزدند
کلای مسلمونیم گم شد
انگار مسلمونی به ما نیومده
سراج الدین نوری رو هم باز دیدم
کارتشو که شماره حسابش روش بود بهم داد گفت اگه دلت خواست به شریف درگاه کمک کنی به این حساب بریز
نمیدونستم قیافه ام تا این حد شبیه شهرستانی هاست.
شب تو هتل عروسی بود
اینجا حداقل نفرات توی عروسی 3000 نفره
هتلو مجبور شدم عوض کنم آخه از 6 ماه پیش رزرو بود.
فردا صبحش ساعت 6 صبح راه افتادم به سمت گوجرات و احمد آباد
با آنیل پسر خاله سونی
سر راه پیاده شدم کارخونه دکتر مهول رو ببینم
بزرگ بود و بد نبود فقط گرون فروش بودن
نمیدونم چرا این جا رسمه مهموناشون رو میبرن خونه خودشون ناهار میدم
نخوردم آخه غذاهاشون خیلی عجیب بود
و تازه ناهار برگر آمریکایی سبزیجات خورده بودم
من موندم برگر آمریکایی سبزیجات دیگه چه صیغه ای بود
زن دکتر رو که دیدم یه دفعه خشکم زد
دکتر که میگم یارو دندونپزشکه ولی اوفتاده تو بیزنس
جوونه ماکزیمم 25-26
زنش هم جوون بود
خشکم زد چون خیلی شبیه یه نفر بود که میشناختم فقط ساری تنش بود
یه آبمیوه آورد واسم که تلفیق دوغ خراب و آب سیب بود فکر کنم
حالا وسط گرمای 45 درجه اونجا با پنکه سقفی با این ابمیوه فاسد حس نوستالژیک هم بیاد سراغ آدم
بعدش راه افتادیم سمت احمد آباد
یاد اون ترانه افتادم که میگفت دختر احمد آباد تو عروس بندری
اما این دخترای احمد آباد که من دیدم عروس فسا هم نبودن
درسته از قدیم گفتن سرخ و سفید سیصد تومن حالا که رسید به سبزه هر چی بگی می ارزه
اما اینا دو زارم نمی ارزند.
رسیدم هتل
بدی رزرو اینترنتی اینه که از روی عکس بوک کردن میشه این بلایی که سر من اومده
ریل قطار از کنار هتل رد شده
هر 15 دقیقه یه قطار رد میشه همه ساختمون میلرزه
با صدای سوت بلند قطار
هر چی فحش بلد بودم نثار راه آهن ملی هند کردم
من موندم این نامردا چرا با بوغ و سوت حرکت میکنند
کلا اینا خیلی بوغ دوست دارند
از اول که سوار ماشین میشی دستشون رو بوغه
پشت همه کامیونها هم بلا استثناء نوشته please horn ,deeper in night
لامصب تا الان که ساعت 4 صبحه خوابم نبرده

روز سوم تا حالا

noreply@blogger.com (كريستف كلمب شمبليله الدوله) — Mon, 05 May 2008 13:54:00 +0000

روز سوم تا حالا
روز سوم سفر مصادف بود با روز دومی که تو جادپور بودم
صبح صاحب یه کارخونه دیگه اومد دنبالم
پسر جوونی بود هم سن های خودم
کارخونه رو دیدم صد رحمت به کارخونه سیمان فارس و خوزستان
سر عمر کارخونشون صنایع غذایی بود،من موندم اینا با این کثافت کاری چطور به ژاپن و اروپا و آمریکا صادرات دارند
قیافه یه سوئیسی دیدنیه وقتی داره از غذاش لذت میبره عکس این کارخونه ها رو نشونش بدیم.
برگشتم هتل
کلی هم طرف میخواست رو مخم کار کنه میگفتم نمایندگی انحصاریمو میدم بهت
اونم واسه کالای که فقط تو این شهر 37 تولید کننده داره
ظهر سونی اومد دنبالم ناهار تو هتل خوردیم
فهمیدم که اینجا غذا فوق العادست
حتی بهتر از ایران هست بعضی غذاهاشون
حرف زدنشونم باحاله
مثلا میخوان هنی حرف بزنند من نفهمم چی میگن
نصفش انگلیسیه نصفش پارسی
خیلی کلمات پارسی دارند
نان
آسمان
شادی
آلو
پیاز
سبزی
بابا
خالی
بس
ختم
پنیر
لنگ
زیره
یا
یعنی
ذره ذره
کلی چیزه دیگه
اما من موندم چرا به شیر برنج بلانسبت میگن *یر نمیتونستم جلوی خندمو بگیرم وقتی بهم گفتن
حتما شلافه هستن
فرداش دوباره ناهار رفتیم خونشون
اینجا به زن دادش میگن بابی
دیگه کم کم داریم قوم و خویش میشیم
شب هم رفتیم یه جایی ظاهرا قصر مهاراجه بوده قبلا اون بالا شام خوریم
به قول اینا سبزی خوار شدم
اینا حتی اجازه ندارند گوشت گاو یا مرغ رو تو خونه یا محل کارشون وارد کنند
البته غذاهای گیاهی هم عالیه اینجا
یه دوغ عالی هم دارند با زیره معرکه است.
توی خیابونا پر از گاوه به قول خودشون اینا پلیس آفیسر هستند بدون چراغ
البته ما هم از این پلیس آفیسر ها با چراغشو تو ایران داریم
شدیدا معتاد شدم به همون که مزه دوتا بطری دیویدف داره اسمش پان هست.حتما بعد از غذا یکی میخورم
اینجا یه عالمه محصول هست که شرکت های آمریکایی ازشون میخرند و راکسپورت میکنند به کشورهای دیگه
به خصوص مواد شیمیایی صنایع نفت و گاز اونم گاهی اوقات تا 20 برابر قیمت اولیه
اینا شدیدا دلشون میخواد مستقیم بفروشند به خریدار نهایی
و واسه ما هم بهتره
ما که با تولید و کارخونه و این حرفها به جایی نرسیدیم بزار تجارت و بازرگانی رو هم امتحان کنیم
کلا آدمای راجستان بنظر میاد خیلی خوبند
تومنی دوزار اینجور که میگن با بقیه هند فرق دارند
یه چند روز هم سر قیمت و شرایط قرار داد مذاکره داشتیم
خیلی چونه میزنند
منم از قبل یه سری فورم قیمت آماده کرده بودم
از رقباشون قیمت گرفته بودم
بعد قیمت واقعی رو با حروف نوشته بودم که یادم نره قیمت رقیباشون رو یک پنجم انگلیسی با عدد نوشته بودم
بعد دادم مثلا برام اسکنشون کنند
بعد از اسکن کردن دیگه چونه نزدند
طفلکی ها نمیدونند ایرانی ها اینکارند.
مثلا اگه قیمت بازار بین 1000 تا 1100 دلار بود من درشت قیمت رقیباشون رو مینوشتم 300 دلار یا نهایتا 500 دلار
خوب اینا هم که فضولن موقع اسکن کردن قیمت ها رو خونده بودند دیگه نطق نزدند
این ایتالیه که اینجاست هم آدم با حالیه
یه کمی هم دیونست
چرت و پرت زیاد میگه
مثلا میگه آب واسه معده ضرر داره ولی بجای آب نوشابه میخوره
در ضمن اصلا غذاهای اینا به مذاقش جور در نمیآد
کانتینترهارو امروز بازدید کردم
جواب آزمایشگاه ایران هنوز آماده نیست
هوا گرمه حدودای 45 درجه
فردا اگه بشه سر راه میخوام برم شریف درگاه
امروزم یه جوینت ونچره آمریکایی هندی رو دیدم
اینا هم اینجا از امریکایی ها زیاد خوششون نمیاد
یه سری مشکل هم بود با کیسه ها که بیشتر از 20 تن تو کانتینر جا نمیشد
اینجا همه کارگر ها مسلمونند.بهشون میگن لنگی
آخه به جای شلوار دورشون لنگ بستن
کلا اینجا شهری بر هامون نهاده شده است و همه چیز خشک و خاکیه
این چند روز اخیر با هم یه کار تحقیفاتی شروع کردیم انشاالله به یاری حق و بودا و کریشنا و سای بابا جواب بده
دیگه باید رفت واسه شام
برم یه آلو پیاز و بریانی بزنم تو رگ

noreply@blogger.com (كريستف كلمب شمبليله الدوله) — Wed, 30 Apr 2008 20:18:00 +0000

با گالف ایر از بحرین راهی شدیم
خوبیش به اینه که از شیرازه
پرواز بحرین هند خلوت بود
ساعت 5:40 رسیدم مومبای
با تاکسی رفتم فرودگاه داخلی واسه بلیط پرواز داخلی
با این تاکسی های زمان ناصرالدین شاه
راننده چشای خماری داشت
150 تا گرفت
بلیط جیپور واسه ساعت 12:35 گیرم اومد 6 ساعت پلاس بودم
لا مصب اینترنت وایرلس هم نهی نهی
پولی بود و معلوم نبود پولو باید به کی بدم وصل بشه
یه خرده چرت زدم
یه خورده راه رفتم
آهنگ گوش دادم
سخنرانی گوش دادم
نگاه هندی ها کردم
لامصب زمان دیر میگذشت
توی پرواز همش خواب بودم
دیشبش اصلا نخوابیده بودم
وقتی رسیدم راننده نیومده بود هنوز
توی گرمای 45 درجه بیرون منتظرش موندم
توی گرما کلافه بودم و قدم میزدم یه دفعه زیر پام نرم شد
معلوم نبود پی پیه کدوم حیون یا آدمی بود
تصمیم گرفتم سخت نگیرم
راننده اومد
نهی انگلیس تاکینگ ها هه
توی خیابون همه جا پر از گاو بود
در ضمن یه عالمه گاری دیدم که شتر میکشیدشون
معلوم نبود عربستانه یا هند
من منتظر فیل بودم اینجا
وسط راه یه جا وایساد
آب خریدیم
و دبلیو سی
صد رحمت به دبل یو سی های بی در و پیکر چینی ها
یه چیز جالب اینکه تمام دکه های بین راهی یه عالمه کاندوم آویزون کرده بودند
من موندم توی بر بیابون کاندوم به چه دردی میخوره
توی راه اکثرش خواب بودم
یه دفعه دیدم راننده توی یه شهر کوچیک وایساد گفت اینجا یه جای دیدنیه
اسمش شریف درگاه بود آرمگاه یه امامزاده که فکر کنم صوفی بوده به خواجه غریب نواز معروف بود
از ماشین پیاده شدم لپ تاپو برداشتم گفتن نمیشه ببری
منم با ترس و لرز همه پولامو بلیط وپاسپورتو گذاشتم تو جیبم
با یه دونه از این موتور سه چرخه ها با یه کیلومتر سر بالایی رفتیم
توی کوچه پس کوچه هایی که هم عرض موتوره بود
حالا تصور کنید یکی از روبرو که میومد چه فحش و فضیحتی میشد تا یکی به اون یکی راه بده
یه جایی موتوره وایساد گفت از این جلوتر نمیریم بقیه رو باید پیاده رفت
گفتم که الان لختم میکنند
و داشتم فکر میکردم چه جوری فرار کنم
از یه عالمه کوچه پس کوچه تنگ گذشتیم تا رسیدیم به شریف درگاه
اونجا کفشامونو در آوردیم
پای برهنه رفتیم تو
دوربینمو هم دادم به راننده سه چرخه که بیرون موند
البته قیدشو زدم گفتم فرار میکنه
رفتم تو
خیلی جای باحالی بود
روی در و دیوار پر از شعر پارسی بود
کلی حال کردم
وقتی برگشتم هم دوربین بود هم راننده
یه نفر اونجا بود خیلی راهنمایی میکرد و همه جارو نشونمون داد
اسمش سید سراج الدین نوری بود
خیلی آدمای مهمون نوازی بودند
و در ضمن اونجا خیلی امن بود
کلا تا حالا که همه جا امن بوده و مردم خیلی مهربون و مهمون نوازند و رفتار دوستانه دارند
وسط راه یه راننده دیگه اومد و ماشین رو عوض کردیم
کلا 6 ساعت تو راه بودم تا رسیدم جادپور
البته تو راه همش لا لا
شام دال و پلو خوردم
معده ام هنوز عادت نکرده غذاش دیر هضم شد
امروز صبح مدیر و صاحب کارخونه اومد دنبالم
یه ایتالیایی هم بود
این هتله هم ماله همین صاحب کارخونه است با چند تا کارخونه دیگه
اسمش سونیه
صبح بازدید کردیم از کارخونه های خودش و یه کارخونه مصرف کننده محصولاتشون
ناهار اومدیم هتل
اینجا همه گیاه خوارند
ضاهرا هندو ها اینجورین
نه گوشت
نه شراب
نه سیگار
یه بارگی نماز هم بخونند دیگه
اما فکر کنم واسه شکم گنده من خوب باشه
عصر مذاکره داشتیم
خوب بود
آدم های خوبی هستند از نظر بیزنسی
و در ضمن خیلی باهوش تر از چینی ها
عصر یه دونه CDMA مودم وموبایل ایندیا گرفتم واسه اینترنت
گوشی هم مجانی روش بود
دو ماه هم اینترنت مجانی
البته من نمیتونستم بگیرم چون رجیستر آدرس نداشتم
سونی گرفت واسم
شب هم شام دعوتم کرد خونشون
خیلی خیلی تجربه باحالی بود
عین تو فیلما با دست غذا میخوردیم
اما زنش با ما غذا نخورد و فقط پذیرایی میکرد
حتی نون هم خودشون درست میکردند
فوق العاده مهمون نواز بودن
بیشتر از ایرانی ها
یه خونه خیلی بزرگ داشت با بقیه فامیلش اونجا بودند
بعد از شام یه چیزی دادند خوردم میگن بهش پان
عین اینه که دوتا بطری ادکلن دیویدف را با برگ درخت بخوری
خیلی خوش گذشت
عمرا یه کارخونه دار ایرانی که صاحب چند تا هتل و کارخونست یه مشتری 20000 دلاری رو اینجوری تحویل بگیره
عمرا
هتلش واسه من مجانیه
تازه با وجود اینکه میدونه از یه هفته ایی که تو این شهرم 4 روزش رو با شرکت های رقیبش جلسه دارم
اما بازم بهم گفت تا هر وقت که خواستم میتونم بمونم
در ضمن گفت سفر بعد با ماتیلدا بیام هند و اونم با اهل و عیالش دسته جمعی بریم تاج محل
منم که آدم کم رویی هستم سریع قبول کردم
تا اینجاش که خوب بوده.

سرزمین 72 ملت

noreply@blogger.com (كريستف كلمب شمبليله الدوله) — Fri, 25 Apr 2008 17:43:00 +0000

دارم میرم سرزمین بیگلی بیگلی ها
همیشه از بچه گی تو ذهنم خیلی جای جالبی بوده اونجا
ولی حیف که بلد نیستم دور درخت بچرخم و همش سرمو تکون بدم.

بانك

noreply@blogger.com (كريستف كلمب شمبليله الدوله) — Thu, 24 Apr 2008 07:46:00 +0000

بانك محلي براي اتلاف عمر در ايران

آبرک

noreply@blogger.com (كريستف كلمب شمبليله الدوله) — Wed, 23 Apr 2008 17:29:00 +0000

توی سرازیری هستم این روزا
این همه زور بزنم برم بالا یه لحظه غفلت
عین آبرک
هر بالا رفتنی پائین اومدنی داره
فقط وقتی تموم میشه این موج سینوسی
که دیگه منی وجود نداشته باشه

ابوالحسن خرقانی

noreply@blogger.com (كريستف كلمب شمبليله الدوله) — Mon, 07 Apr 2008 14:58:00 +0000

هرکس که بدین سرا در آید نانش دهید واز ایمانش مپرسید که

آن که به درگاه حق به جانی ارزد , در سرای بوالحسن به نانی ارزد